My poetry

...

در کوچه راه می روم
کوچه ی غبار و سرفه های همین حالا.
با ذهن زغالی ام
خط می کشم دور سایه ی بعد از تو
شکل دلم را روی زمان هاشور می زنم.
خسته که می شوم
می نشینم زیر پنجره ای که حتما نیست
تا وقت بگذرد از من
از شکلی که بیگاه می ترسد
از شکلی که بیجا می لرزد.

امشب ، پشت پنجره غم انگیز تر است
و من غم انگیزتر را دوست دارم
و صدای لق لق کفشم را
و صدای سکته هوشم را
و صدای نفس های کسی که اصلا نیست.
من ناشناسی این کوچه را دوست دارم
با صدای سرفه هایش همین حالا.

1390/11/01

Visits:469